dr hab., profesor w Katedrze Teatru i Dramatu na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Interesuje się przede wszystkim teatrem polskim i powszechnym, zwłaszcza XX wieku. Teatr polski tego okresu bada w szerszym kontekście historii i przemian społecznych. Specyficzne miejsce w obszarze zainteresowań teatrem polskim zajmuje teatr „inny” – sytuujący się na peryferiach głównego obiegu artystycznego. Tych zagadnień dotyczyły jego książki: „Włodzimierz Staniewski i Ośrodek Praktyk Teatralnych 'Gardzienice'” (Homini 2004) oraz „Between Anthropology and Politics. Two Strands of Polish Alternative Theatre” (Instytut Teatralny 2007). W 2009 roku ukazała się jego książka Aniołom i światu widowisko (Homini), w której pomieszczone zostały wybrane rozmowy i teksty o teatrze, napisane w okresie kilkunastu lat. Odrębnym kręgiem zainteresowań jest teatr średniowieczny, ze szczególnym uwzględnieniem dramatu liturgicznego. Książka „Schola Teatru Węgajty. Dramat liturgiczny” (Homini-Tyniec 2012) poświęcona jest współczesnym rekonstrukcjom średniowiecznych, wydawałoby się martwych już, gatunków teatralnych, ale także rozważa zagadnienia dotyczące pogranicza liturgii i teatru. W tym obszarze badawczym mieści się też książka „Apologie. Szkice o teatrze i religii” (Wydawnictwo UJ 2017). W latach 1997-2008 redaktor „Gazety Teatralnej Didaskalia” (w latach 2004-2008 był redaktorem naczelnym). Zajmuje się także teatrem lalki, formy, maski. Od 2017 roku jest członkiem komitetu redakcyjnego kwartalnika „Teatr Lalek”.